HERKESLEŞİYORUZ
Mustafa MIZRAK

HERKESLEŞİYORUZ

Bu içerik 1380 kez okundu.
Herkes herkese karşı herkesleşiyor. Bizlere giydirilen kimliklerden sıyrıldığımız anda oluyor bu. Arabalarımızın içerisinde onun bir parçası olduğumuzda trafikte, telefonlarımızın tuşlarına basan akıllı bir makine halini aldığımızda sanal dünyada, bir sloganın taşıyıcısı olduğumuzda kitlelerin herkesleşiyoruz. Sanal kimlikler ve yalancı hesaplarla istediğimiz kimliğe kolayca bürünüyor, dünyaya kendimizi olduğumuzla değil olmak istediğimizle tanıtabiliyoruz. Sahte bir hesabın arkasındaki dünyada herkes herkesleşebiliyor. Korkak memur azılı muhalif kesiliyor, “namuslu” erkek karısının fotoğraflarını sosyal medyada paylaşıyor, tecavüzcü adam ahlak devşiriyor, , çocuklar büyük, büyükler çocuk oluyor…
 
Herkesle şilen siber ortamda insanlar akışkan kimliklere sahip, muğlak ilişkiler içerisine kolaylıkla girebilen ve daha da önemlisi toplumu bir araya getiren ve tutan etik zincirlerden azade bir hayat sürmeye başlıyor. Ve Bu teori 4 boyuttan daha fazla boyut olduğunu ileri sürer. Bu boyutlar deneyim edilemez ama hesaplanabilir. Aynı şekilde “Zaman” boyutu da bizim göremediğimiz bir şeydir. Fakat onun varlığından şüphe duymayız. Çevremizdekileri izah etmeye çalışırken ve onları modellerken bu kavramı kullanırız.
Mahremiyetin alanları yeniden belirleniyor, kimlikler gittikçe artan baskı ve kontrol nedeniyle kendilerini daha rahat ifade edebildikleri siber dünyaya hızla savruluyor. Artık gerçekle sanal birbirlerinin yerini almaya başlıyor. Metroda seyahat ederken kafasını akıllı telefonundan kaldırmayan insanlar için beden ve akıl birlikteliği yeniden oluşuyor. İnsanlar belki de o sırada metroda yanı başında oturan kişinin sosyal medya hesaplarında dolaşıyor. Beden ve akıl arasındaki mesafe gitgide daha fazla açılıyor. Herkes, herkesleşmenin tadını çıkarıyor.
Tehlikeli olansa bu reel dünyadan çekilen bedenlerin oluşturduğu o koca boşluk... O boşluğa ilk hamle yapan, o kocaman boşluğun yerini doldurmaya hazır olan iblisin doymak bilmeyen egoizmi oluyor.
 Sevgiyle kalın. Ve her şeyden önce birbirinizi candan sevin. Çünkü sevgi birçok kötülüğü örter.  
 
Neruda’nın dediği gibi birdenbire değil yavaş yavaş ölüyor insan. Önce tebessüm etmeyi unutuyor mesela, sonra dokunmayı yavaş yavaş. Bir müziğe kendini salmayı, bir dostun sohbetinde kendini bulmayı, ağır ağır içilen bir çayla geceyi gündüz yapmayı unutuyor. Aynı yollardan gide gele, aynı kitapların aynı şeyleri söylediği bir dünyada salınarak, aynı kelimeleri her gün yeniden kullanarak, yavaş yavaş çürüyor insan. Önce olana alışıyor, sonra unutuyor. Alıştıkça çürüyor, sonra başkasını çürütüyor. Çürüme en yakınınkinden başlıyor. Durdukça dünyayı, aklına ve bedenine zindan ediyor insan. Bedeni aklının esiri, aklı bütün kutsalların elinde tarumar oluyor. Kendi kutsallarının elinde çürüyerek ölüyor insan. Birdenbire değil yavaş yavaş ölüyor.
 
Doğumu da en az ölümü kadar yavaş oluyor. Yavaş yavaş doğuyor insan. Yaş aldıkça anlıyor yedisinde tattığının, kırkında sevdiğinin, altmışında el verdiğinin önemini. Yavaş yavaş doğuyor; 7’sini 70’inde ancak anlıyor, ancak kavrıyor, hayatın bilmek değil anlamak olduğunu; tüketmek değil üretmek olduğunu; hayatın asla tatmin edilemeyecek bir kök salma isteğinden gayri bir şey olmadığını. Bu dünyanın şefkatin, sevginin ve adaletin var olduğu bir yer değil; adaletin, şefkatin ve sevginin dünyaya inat yaratılmak zorunda kalındığı bir yer olduğunu. Anlıyor insan. Doğumu da en az ölümü kadar yavaş ve sancılı oluyor, çoğu kez olamadan ölüyor insan.
 
Şimdi bütün insani ilişkilerimi askıya almak istiyorum. Koşuşturmalarımı, sevmelerimi, nefretlerimi. İnsana dair ve beni ben yapan ne varsa hepsini paranteze alıp, hayata o parantezin dışından bakmak istiyorum. Çünkü insan kendinden ayrılmadıkça, kendine bağlandıkça, kendini kutsadıkça artıyor, çoğalıyor yanılgıları. Beni kusturasıya sinirlendiren, öldüresiye güldüren, neşelendiren, acıtan her şeyi ve herkesi terk etmem gerekiyor. Dostlara elveda demeyi öğrenmeliyim. Ferrari’sini satarak kendini kurtaracağını sanmayı bile insana yutturan bu ağdan kurtulmak istiyorum.
 
“Anlaşılamamaktan korkanların” ve bunu büyük bir maharet ve olgunlukmuş gibi söyleyenlerin yüzlerine, saatlerce nedensizce bakmak ve bu alıklığı yakından görmek istiyorum. İnsanın anlaşılmaya değil, kendini -nasıl ve ne şekilde olursa olsun- anlatmaya, var kılmaya, ölüme karşı şu dünyaya kök salmaya ihtiyacı olduğunu göremeyenleri terk etmek istiyorum. Anlaşılamamak mı dedi birisi? Anlaşılamayanın mutlu olacağı bir dünya bu, buna inanıyorum. İman ediyorum.
 
Olamadan ölenlerin dünyasında, kendimden kaynaklanan bütün duygulara, bütün bedenim ve aklımla kefil oluyorum, kendi ardımdan gidiyorum, kendi uğruma ölüyorum. Ne yapıyorsam oyum, ne düşünüyorsam oyum, ne hissediyorsam oyum diyorum. Ne fazlası ne eksiği, bende olan ne varsa ben yalnızca onu kutsuyorum.
 
Olmasalar yaşayamayacağım kitaplarımı bu dünyada bırakıp, gecede, gölgelerden bir gölge olmak istiyorum. Varlığı için ışığa ihtiyaç duyan ve fakat ışığı varlığıyla anlamlı kılan sade, yalnız bir gölge. Bir günlüğüne de olsa yapmalıyım bunu. Kendimi sulara bırakmalı, kendimi yollara atmalı, kendimi önce “kendim hapishanesinden” çıkarmalıyım. Kimler konuşacak hakkımda, neler söyleyecek, bilmeden topuna sayıp uzaklaşmalıyım. Bizi umuda, bizi mazluma, bizi yoksula yoldaş kılarken; bizi hüzünlü, bizi mazlum, bizi yoksul yapandan hesabını sormak için dönmek üzere gideceğim.
 
Yeni bir dile ihtiyacım var şimdi. Bedenimi ve aklımı saran diğer bütün dilleri kırıp parçalayacak, hüznü ve sevinci bir kılacak yeni bir dile. Tek bir kelime bile söylemeden, her şeyi anlatabilen bir maharete.
 
Çünkü durdukça, aynı kaldıkça, yavaş yavaş ölüyor insan. Anlaşılamamaktan korkanların, anlaşılmaya ihtiyaç duyanların çürük kokuları içerisinde yol alıyorum. Gideceğim.
 
Mustafa Mızrak  Gazeteci / Yazar
 
 
DİĞER YAZILAR
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Halfeti’de tur teknesi battı
Halfeti’de tur teknesi battı
Osman Baydemir hakkında kırmızı bülten talebi
Osman Baydemir hakkında kırmızı bülten talebi