Hayat dediğimiz yolculukta insanın karşısına nice insanlar çıkar. Kimi yol arkadaşı olur, kimi sadece yol üzerinde karşılaştığın bir yabancı… Kimi zor gününde elini tutar, kimi de en ihtiyaç duyduğun anda sırtını döner.
Ama zaman insana çok önemli bir gerçeği öğretir: Herkesle aynı yolda yürünmez, herkesle aynı sofraya oturulmaz, herkese aynı değer verilmez.
Yolcu olmayanla yola gidilmez. Çünkü yol arkadaşlığı sadece yan yana yürümek değil, gerektiğinde yükü omuzlamaktır. İyi günde herkes yanındadır; asıl mesele fırtına koptuğunda kimin seninle kaldığıdır.
Halden anlamayanlarla sohbet edilmez. Çünkü bazı insanlar seni dinler ama anlamaz. Söylediklerini duyar ama hissettiklerini görmez. Oysa bazen insanın ihtiyacı nasihat değil, kendisini anlayan bir yürektir.
Kıymet bilmeyene gönül verilmez. Çünkü değer bilmeyen insanın elinde en güzel duygular bile anlamını kaybeder. Sen ne kadar emek verirsen ver, karşılığında nankörlük görüyorsan orada durup düşünmek gerekir.
Vefası olmayana dost denilmez. Dostluk, çıkarların kesiştiği yerde değil, yollar ayrıldığında belli olur. Menfaati bitince seni unutan, işi düşünce kapını çalan insan dost değil, sadece işine geldiğinde yanında olandır.
İnsan yaş aldıkça değil, yaşadıkça öğreniyor. Kimin gerçek, kimin sahte olduğunu; kimin dost, kimin sadece kalabalık olduğunu zaman gösteriyor.
Artık insan herkese yetişmeye çalışmamalı. Herkesi memnun etmek için kendinden vazgeçmemeli. Değer verene değer vermeli, vefalı olana kapısını açmalı, kendisini anlayanla yol yürümeli.
Unutulmamalıdır ki insanın hayatındaki en büyük zenginlik, çevresindeki insan kalabalığı değil, zor gününde yanında duran birkaç gerçek dosttur.
Çünkü hayat, herkesle yürünecek kadar uzun; herkese gönül verilecek kadar da ucuz değildir!
Abdurrahman Elçi

